Lekker hard, zodat het goed pijn deed.

Het was alsof Sam een stomp in zijn maag kreeg. Hij kon niet geloven dat Delaney werkelijk haar

helft van hun zaak aan hem wilde verkopen. Toch had ze dat daarnet gezegd. ‘Waarom wil je dat opeens?’ vroeg hij verbaasd. ‘Wat is er veranderd?’ ‘Ik heb er gewoon genoeg van,’ zei ze, naar hem opkijkend. ‘Het is tijd dat ik iets ander ga doen. Een wereldreis maken, of zoiets.’

Ze zat te liegen. Hij kende haar als geen ander en wist dat ze iets voor hem achterhield. ‘Dat is

klinkklare nonsens,’ zei hij bars. ‘Zeg me eerlijk wat er aan de hand is.’ Hij voelde zich bedreigd dat ze zomaar bij hem weg wilde lopen. Zijn zenuwen konden het al nauwelijks aan als ze voor twee weken op vakantie ging. Laat staan dat ze voor altijd zou verdwijnen. Dat kón eenvoudig niet. ‘Sam…’ Ze zuchtte diep en verborg haar gezicht in haar handen. Tot zijn grote schrik hoorde hij dat ze zat te snikken. Delaney huilde nooit, wat er ook gebeurde. ‘Wat is er nou toch?’ vroeg hij bezorgd. Hij sprong overeind, ging naast haar stoel staan en sloeg zijn arm om haar schouder. ‘Maak je niet zo druk. Wat het ook is, we vinden wel een oplossing.’ Narrig schudde ze zijn arm van haar schouders. Gekwetst door haar afwijzing ging hij weer op de bank zitten. In de lange stilte die volgde, bestudeerde hij haar nauwkeurig. Misschien kon hij wel zien wat er mis met haar was. Er was echter niets vreemds aan haar te zien. Zoals gewoonlijk droeg ze haar bruine haar in een paardenstaart, met een keurig rechte pony. Haar bruingroene ogen stonden helder, en op haar gezicht was geen spoor van make-up te bekennen. Wel zat ze zenuwachtig op haar onderlip te bijten en was haar neus rood van het huilen. Verder zag ze er precies zo uit als altijd. Als Laney, zijn beste vriendin.

‘Kom op, zeg het nou maar,’ fluisterde hij bemoedigend, haar ondertussen een doos met tissues aanreikend.

Nadat ze luidruchtig haar neus had gesnoten, zei ze met een zucht: ‘Ik wil kinderen, Sam. Ik wil een man, een familie.’ Verlegen haalde ze haar schouders op. Zijn wenkbrauwen fronsend, bedacht hij dat Laney nog nooit zo openhartig met hem had gesproken. Hij wist eigenlijk niets van haar liefdesleven. Ja, hij had zo af en toe wel eens een kortstondig vriendje ontmoet, maar verder bleef die kant van haar bestaan voor hem verborgen. Eerlijk gezegd wilde hij dat ook graag zo houden. Hij wilde helemaal niet weten of ze gelukkig in de liefde was. Dat was misschien egoïstisch van hem, maar hij moest er niet aan denken wat er zou gebeuren als ze ooit de ware Jacob tegenkwam. Hij zou voor haar dan op de tweede plaats komen, hun vriendschap zou voorgoed veranderen. Als er dan ook nog kinderen in het spel kwamen, kon hij het natuurlijk helemaal wel schudden. De gedachte aan Delaney als gelukkige huismoeder maakte hem bang en eenzaam. Met veel moeite hield hij zijn emoties in bedwang. Hij veegde zijn zweterige handen af aan zijn broek en zei zo

volwassen mogelijk: ‘Natuurlijk wil je kinderen. Wie wil dat nou niet?’ ‘Jij bent echt de slechtste acteur op aarde,’ antwoordde ze met een zenuwachtig lachje. ‘Goed dan, ik geef het toe. Ik zal stinkjaloers zijn als jij straks een familie en kinderen hebt.’ Hij lachte schaapachtig. ‘Jaloers?’ ‘Nou ja, ik bedoel dat alles dan anders zal zijn… tussen ons.’Geschrokken sloeg ze haar ogen neer en

stamelde: ‘Ja, daar heb je gelijk in.’ ‘Toch begrijp ik niet wat dit met ons tijdschrift te maken heeft.’ Hij zou zijn uiterste best doen haar op de een of andere manier bij hun zaak te houden. Als ze deel bleef uitmaken van hun tijdschrift, zou ze ook deel uitmaken van zijn leven. ‘Dit werk is te

veeleisend,’ zei ze. ‘Mirk Publications is ons leven. Hoe kan ik ooit een geschikte man vinden als ik

altijd hier ben, altijd hieraan denk?’ ‘Dan zorgen we wel dat je een assistent krijgt, of zoiets. Zodat je

fijn halve dagen kunt werken.’

‘Je weet zelf wel dat zoiets nooit zou lukken,’ zei ze met klem. ‘Het probleem is juist dat ik ook met de zaak bezig ben wanneer ik thuiszit. Zolang ik mede-eigenaar ben, zal ik me erover opwinden. De enige oplossing is om me volledig terug te trekken.’ Aan haar toon hoorde hij hoe vastberaden ze was. Ze was op vakantie gegaan en had, zonder hem te raadplegen, een beslissing genomen waar niemand – zelfs hij niet – haar meer vanaf kon brengen.

‘Hoe moet het dan met mij?’ Tot zijn ergernis klonk hij als een verwend jongetje. Dat moest dan maar. Hij kon zijn ware gevoelens niet langer voor haar verbergen. ‘Allereerst kun je het je gemakkelijk veroorloven om me uit te kopen. Daarnaast kun je zo een andere partner vinden. Of bel eens een van de uitgeverijen op die al jaren op ons zitten te azen. Ik weet zeker dat ze hier wat graag in willen stappen.’ Verbijsterd staarde hij haar aan. Ze meende het echt. Hoorde ze dan niet hoe stom en egoïstisch ze was? Hij wilde haar toeschreeuwen dat ze een vergissing maakte. Met grote zelfbeheersing hield hij zich in en vroeg: ‘Wanneer wil je weg?’ ‘Zo snel mogelijk,’ antwoordde ze zonder te aarzelen.

Haar woorden sneden door zijn ziel. ‘Ik zal de bank bellen om het te regelen,’ zei hij, snel overeind verend. Met grote passen liep hij haar kantoor uit en sloeg de deur met een klap achter zich dicht. De deur van zijn eigen kantoor smeet hij nog harder in het slot. Met zijn handen voor zijn gezicht plofte hij neer op zijn bureaustoel. Wat moest hij in vredesnaam zonder haar beginnen? Delaney haalde diep adem. Dit was zonder twijfel het moeilijkste gesprek dat ze ooit had moeten voeren. Ze ging zitten en legde haar voorhoofd op het bureaublad. Wat was het verschrikkelijk dat ze hem zo’n verdriet deed. De pijn in zijn ogen, die blik vol onbegrip! Helaas moest ze wel. Ze had echt geen keus. Tenzij ze hem de ware reden voor haar vertrek vertelde. En dat ging niet gebeuren.

Nou ja, de eerste stap was gezet. Ze had het hem verteld. Nu kon ze zich gaan voorbereiden op stap twee: het moment dat ze hun zaak de rug toe zou keren, hun zaak en Sam. Haar hart kromp samen wanneer ze er alleen maar aan dacht. Toch zou ze het onder ogen moeten zien. Op een dag, die snel zou komen, misschien al wel over een maand, zou ze door de glazen voordeur voor altijd dit kantoor uit lopen, weg van het tijdschrift en weg van Sam. Ze hief haar hoofd op en liet het met een bons

weer op het bureau vallen. Dit leek haar wel een goede straf omdat ze er zo’n zootje van had gemaakt. Dus deed ze het nog een paar keer. Lekker hard, zodat het goed pijn deed. Opeens bedacht ze dat ze hier een fikse buil aan over zou houden. Ze stopte snel. Stel je voor, moest ze dat ook nog eens aan iedereen uitleggen: ja, ik gedroeg me als een debiel en ik hoopte dat een stevige hersenschudding dat zou genezen

Oké, nu even eerlijk, sprak ze zichzelf streng toe. Natuurlijk had ze gehoopt dat, nadat ze het nieuws had verteld, Sam voor haar op zijn knieën zou zijn gevallen om haar te smeken bij hem te blijven. Als kind had ze al een zwak voor sprookjes gehad, en ook nu vond ze het moeilijk de realiteit onder ogen te zien. Het zou toch wel heel toevallig zijn als hij juist nu voor het eerst in zestien jaar haar magere jongensachtige lichaam begeerde? Ze moest accepteren dat zijn gevoelens meer te maken hadden met broederliefde dan met dierlijke lust. Er werd op de deur geklopt. Rudy, hun grafisch ontwerper, stak zijn hoofd om de deur. ‘Alles in orde?’ Zijn blauw geverfde haar en zijn piercings brachten zowaar een glimlach om haar lippen. ‘Het gaat wel,’ loog ze zonder veel overtuiging. ‘Ja, ja, dat zal

wel,’ zei Rudy weifelend. ‘Ik bedoel, ik werk hier nu vijf jaar en ik heb nog nooit meegemaakt dat

jullie met deuren lopen te smijten.’ ‘Sam liep met de deur te smijten,’ zei ze gedecideerd. ‘Hoe dan

ook, we zouden graag willen weten wat er aan de hand is.’ Delaney stond op het punt nog een leugen te vertellen, toen ze bedacht dat het misschien beter was alles meteen aan Rudy op te biechten. Binnen een paar minuten zou iedereen dan op de hoogte zijn, en dat bespaarde haar een paar moeilijke momenten. ‘Ik heb aan Sam gevraagd of hij me wil uitkopen. Ik ga hier weg,’ flapte ze er in één adem uit. ‘Echt niet!’ Hij keek haar met grote ogen aan. ‘Echt wel.’ ‘Dat kan toch niet waar zijn?’ ‘Maak je nou maar geen zorgen. Op de redactie zal er niets veranderen.’ ‘Als je Sam de laatste twee weken had gezien, zou je dat nooit zeggen. Hij kan veel, maar hij kan je niet vervangen. Net zoals jij weer bepaalde dingen niet kunt waar hij goed in is. Jullie vullen elkaar perfect aan. Jij en Sam horen bij elkaar. Als aardbeien en slagroom, als een slot en een sleutel, als de maan en de sterren, als pindakaas en banaan, als –’ ‘Pindakaas en banaan?’ ‘Ja, dat smaakt vet goed. Banaan prakken op een boterham, laagje pindakaas eroverheen, smullen maar!’ Ondanks haar verdriet moest Delaney

lachen. ‘Laat me nu maar alleen.’

Hij keek haar nog eenmaal bezorgd aan en trok toen de deur achter zich dicht. Zuchtend begon ze de troep te ordenen die Sam met zijn mislukte politiegrap op haar bureau had achtergelaten. Het was een fijn gedachteloos karweitje waar ze tot de lunch zoet mee was. Met haar tas en autosleutels in haar hand maakte ze aanstalten naar het kantoor van Sam te lopen. Bij haar kamerdeur stond ze opeens in opperste verwarring stil.

Gewoonlijk gingen ze altijd samen lunchen, maar dat kon nou natuurlijk niet. Hij zou raar opkijken als ze nu bij hem naar binnen liep met de vraag of hij trek had in pizza of sandwiches. Even had ze de neiging naar hem toe te gaan en hem te vertellen dat ze het zo niet had bedoeld, dat het een grap was geweest. Nee, dat mocht beslist niet. Met een ruk opende ze haar deur; zonder te stoppen liep ze het kantoorgebouw uit. Ze kwam pas weer bij zinnen toen ze merkte dat ze diep in gedachten door het overdekte winkelcentrum dwaalde. Wat deed ze hier nou weer? Op een bankje gezeten, probeerde ze tot rust te komen. Natuurlijk was het niet zo gek dat ze overstuur was. Ze had een belangrijke beslissing genomen en Sam over die beslissing verteld. Dat was niet niks. Toch moest ze proberen haar hoofd erbij te houden en zich te richten op het uiteindelijke doel: een man en kinderen. Helaas had dat einddoel weer alles met Sam te maken. Elke vent vergeleek ze met hem, en daardoor ging ze vrijwel nooit in op de avances van andere mannen. Die waren gewoon niet goed genoeg. Daar moest verandering in komen. Anders zou het nooit wat worden met dat mooie plan van haar. Dat was dus afgesproken: Sam uit haar leven, andere mannen erin. Resoluut stond ze op en liep verder. Stilstaand bij een kapsalon, bekeek ze haar spiegelbeeld in het raam. Wat zag ze er toch streng en zakelijk uit in dat broekpak. Vond je het gek dat Sam meer aandacht had voor Coco dan voor haar. Types als Coco wisten goed gebruik te maken van hun vrouwelijke vormen. Iets waar zij zich nooit zo druk om had gemaakt. Ze keek op en zag dat de kapster haar in de deuropening geamuseerd stond aan te staren. ‘Wilt u soms geknipt worden?’ Ja, waarom niet? Ze wilde toch verandering? ‘Dan kunt u gewoon even binnenkomen, hoor.’ Zonder verder te aarzelen, liep Delaney achter de kapster aan naar binnen.

Na een uur stond ze weer buiten. Ze was totaal veranderd, een nieuw mens. Haar kapsel was hip, cool, revolutionair. Het was in lagen geknipt, en elke laag had een andere kleurnuance. Weg was het saaie strakke schoolmeisjeshoofd. Ze had nu sexy haar dat verlokkelijk golfde wanneer ze haar hoofd bewoog. Opeens stond ze stil en trok aarzelend aan een springerige lok. Zou Sam het wel mooi vinden? Stop, ho! Niks Sam. Weg ermee! De toekomst, daar ging het om, niet het verleden. Ze had het kennelijk nog niet drastisch genoeg aangepakt. Met een verbeten trek om haar mond liep ze de eerstvolgende modezaak in. Daar sloot ze zich op in een kleedhokje en liet de verkoopster haar het ene na het andere opwindende kledingstuk aanreiken. Even later stond ze in de rij met een arm vol strakke broeken, korte rokjes, spannende topjes en ongelooflijk goed passende beha’s. Bij het afrekenen begon haar creditcard spontaan te stomen, maar dat kon haar niets schelen. Het was net

als bij de zaak: als je winst wilde maken, moest je eerst investeren. Nog nooit had ze zoveel aandacht aan haar uiterlijk besteed. Als tiener had ze een keer een belachelijke poging gedaan er vrouwelijk uit te zien door haar lippen rood te stiften. Natuurlijk had ze dit alleen voor Sam gedaan, en die was in lachen uitgebarsten toen hij haar met al die lipstick op had gezien. Woedend had ze haar gezicht schoongeboend, en ze had nooit meer geprobeerd er wellustig en verleidelijk uit te zien. Ze was gewoon zichzelf. Als iemand op haar alledaagse gezichtje viel, vond ze dat prima. Haar best deed ze er niet meer voor. Nu liep ze hier opeens met tassen vol uitdagende kleding. Een van de outfits had ze vast aangetrokken. Goed zo, dacht ze trots. Ze was nu dertig, en dus had ze niet veel tijd meer de juiste man te vinden, zwanger te worden en kinderen te baren.

Terug op kantoor stopte ze even bij de receptie om te vragen of er nog berichten voor haar waren. Debby zat naar haar computerscherm te staren. ‘Waar was je nou zo lang?’ vroeg ze, zich omdraaiend om Delaney een stapeltje post aan te reiken. Plotseling gaf ze een gil en liet de post op de grond vallen. ‘Nee! riep ze vol verbazing. ‘Wat heb je nou gedaan?’ Daar stond ze dan in haar nieuwe superstrakke jeans, het uitdagende topje en de beha die haar borsten zo mooi omhoogduwde. Het was precies als toen met die lipstick: één grote vergissing. Vertwijfeld keek ze Debby aan. ‘Vind je het echt zo erg?’ ‘Erg? Meid, je ziet er fantastisch uit! Zó sexy!’ Debby stond op en riep door het kantoor: ‘Hé, jongens, kom eens kijken!’ Iedereen ging om Delaney heen staan en staarde bewonderend naar haar nieuwe verschijning. De licht jaloerse uitroepen van de vrouwen en de hongerige blikken van de mannen deden haar veel goed

Haar zelfvertrouwen groeide met de minuut. Zie je wel dat ze dit veel eerder had moeten doen? Het was gewoon heerlijk er goed verzorgd uit te zien. Iedereen keek opeens heel anders naar haar.

Iedereen, behalve… Verlangend keek ze naar de gesloten kantoordeur. Debby had haar onmiddellijk door. ‘Sam is meteen na jou weggegaan.’ De teleurstelling bedierf bijna haar plezier. Hoe graag had ze hem haar nieuwe ik laten zien. Nee, wacht even, daar deed ze het weer! Dit had niets met hem te maken. Opkijkend zag ze dat iedereen nog steeds om haar heen stond. Ze wilden natuurlijk nog wat meer horen over haar vertrek. Glimlachend keek ze iedereen aan. ‘Ik weet dat jullie zijn geschrokken van het nieuws, maar jullie hoeven je echt geen zorgen te maken over je baan,’ zei ze zo geruststellend mogelijk. ‘Ja, maar het zal zo totaal anders zijn,’ zei iemand. ‘Ik vind het nou juist zo fijn om voor jou én Sam te werken.’ ‘Ga je trouwen, of zo?’ informeerde Justin, hun computerexpert, blozend. ‘Nee, jongens, dat is het niet. Ik wil gewoon iets anders met mijn leven.’ Ze was geroerd door hun bezorgdheid en interesse. Met een dankbare glimlach op haar gezicht liep ze haar kantoor binnen.

Die glimlach verdween op slag toen ze het briefje zag dat Sam op haar bureau had achtergelaten. Ben naar mijn advocaat. Vanmiddag heb ik een antwoord op je voorstel. Nou, hij liet er ook geen gras over groeien! Het zou allemaal nog sneller gaan dan ze had gedacht. Waarom was ze dan niet blij en opgelucht? Omdat ze een weifelende sukkel was, daarom. Dat mocht ze niet langer toestaan. Ze moest sterk en vastberaden zijn, anders zou er niets van haar plannen terechtkomen. Met verbeten aandacht stortte ze zich op haar werk. Sam reageerde zijn ergernis over het bezoek aan zijn advocaat af door achter elkaar vijf computerspelletjes te spelen. Toen hij vaak genoeg van zichzelf had gewonnen, pakte hij een koud biertje uit de koelkast en liep ermee naar het balkon.

Zuchtend keek hij uit over de stad. Het pilsje kalmeerde hem een beetje, en hij bleef rustig zitten tot de ondergaande zon de daken rood kleurde. Door het verkoelende avondbriesje verdween langzaam zijn woede op Delaney. Nu hij er rustig over nadacht, begreep hij wel waarom ze plotseling kinderen wilde. Alle vrouwen hadden dat op haar leeftijd. Hun biologische wekker ging opeens met luid gerinkel af, en ze beseften dat er niet veel tijd meer over was. Nu had ze ook nog twee weken met de drie kinderen van Claire doorgebracht, en die hadden zich natuurlijk veel liever voorgedaan dan ze in werkelijkheid waren. Daarbij had zuslief natuurlijk lekker zitten stoken. Vrouwen die zelf van

die krengen hadden, deden er altijd alles aan hun kinderloze seksgenoten ervan te overtuigen dat je niet had geleefd als je niet had gebaard. Sam schudde zijn hoofd. Vrouwenspul, doodmoe werd hij er af en toe van. Goed, Delaney wilde dus kinderen, en daar was niets mis mee. Het hoefde echter niet te betekenen dat ze dan meteen hun zaak moest verlaten.

Zijn advocaat had vanmiddag een interessant voorstel gedaan: het aandeelhouderschap. Als Delaney aandeelhouder in het tijdschrift bleef, kon ze op haar gemak op zoek gaan naar de ideale levenspartner zonder zich geheel terug te trekken. Ze zouden iemand aannemen die haar dagelijkse werk kon overnemen, maar Delaney zou wel degelijk nog bij de zaak – en zijn leven – betrokken blijven. Het was werkelijk de perfecte oplossing waarbij iedereen zijn zin kreeg. Enthousiast kwam hij uit de balkonstoel overeind. Hij ging haar meteen over dit plan vertellen. Dan kon hij het gelijk weer goed maken. Het was raar zo lang boos op haar te zijn. Met twee flesjes bier in zijn hand liep hij naar beneden. Op haar deur kloppend, bedacht hij hoezeer hun appartementen in dit oude pakhuis op elkaar leken. Oké, zijn voordeur was blauw en die van haar rood, en in haar keuken stonden meer pannen. Zij kon koken, hij niet, zo simpel was dat. Verder waren hun flats vrijwel identiek, het zoveelste teken van hun verbondenheid.

Wat duurde het lang tot ze opendeed. Net toen hij nog een keer ongeduldig wilde aankloppen, verscheen ze in de deuropening. ‘Sam,’ zei ze, duidelijk verbaasd om hem te zien. Haar verbazing werd overtroffen door zijn verbijstering. Wat gingen ze nou krijgen? ‘Wat heb jij in vredesnaam gedaan?’ vroeg hij, vol ongeloof naar haar kapsel starend. Sinds wanneer had ze van dat prachtig

gekleurde haar dat zo mooi in lagen geknipt naar beneden viel? Haar ogen leken groter, en dan die mond! Voller, sensueler, roder… make-up. Ze had zich opgemaakt! Zijn blik daalde af, en hij zag dat de metamorfose niet stopte bij haar gezicht. Geschrokken staarde hij naar het topje dat het comfortabele, ruim zittende T-shirt verving dat ze normaal gesproken droeg. Dit hesje zat wel érg strak! Het leek wel een tweede huid, zoals het zich om haar bovenlichaam spande en haar borsten… Haar borsten! Sam hapte naar adem. Wat een fijne lieve, geweldige borsten. Hij moest ze aanraken om te voelen of ze werkelijk zo vol en stevig, maar ook zo rond en perfect van vorm waren als ze eruit zagen. Met grote zelfbeheersing propte hij zijn handen in zijn broekzakken. Gelijktijdig keek hij naar haar jeans. Hoe was ze daar ooit in gekomen? Tweede huid voldeed niet om dit te beschrijven. Die spijkerbroek wás haar huid. Het was onmogelijk dat onder die stof nog ruimte was.

Als ze een man zou zijn geweest, had ze in deze spijkerbroek overal die grap over de rol pepermunt moeten aanhoren. Maar ze was geen man. Ze was duidelijk, helder en onmiskenbaar een vrouw.

‘Sodeju,’ was het enige wat hij kon uitbrengen. ‘Is dat alles wat je te zeggen hebt?’ Uitdagend keek ze hem aan. ‘Sodeju nog wel. Jij weet precies wat een meisje wil horen.’ Zich omdraaiend liep ze in de richting van haar slaapkamer. Wat een heerlijk kontje! Tot zijn grote schrik voelde hij dat voor het eerst ook Sammie popelde om Delaney te begroeten. Wat was dit nou weer? Kreeg hij nou werkelijk een stijve bij de aanblik van de wiegende billen van zijn beste vriendin? Nog nooit had hij seksuele gevoelens voor haar gehad. Dat wilde hij graag zou houden. Lang geleden had hij besloten dat hun vriendschap belangijker was dan zijn eeuwige hitsigheid. Dus had hij dat soort gevoelens eenvoudig verbannen. Ze was zijn beste vriendin, en beste vrienden hebben geen seks met elkaar. Of wel? Als het zo doorging, moest híj straks nog gaan uitleggen dat het een rol pepermunt was, meer niet. Hij schudde zijn hoofd. Stoppen, nu. Het kwam gewoon doordat ze er opeens zo anders uitzag. Daar

was hij niet op voorbereid. ‘Sodeju,’ mompelde hij weer. Hij zette de flesjes bier op tafel en volgde haar naar de slaapkamer. Ze had ontelbare kledingstukken op bed uitgespreid. ‘Ben je gaan

wínkelen?’ vroeg hij vol ongeloof. Ze haatte winkels en modieuze kleding en make-up en… Luidruchtig snoof hij de zoete lucht op die in de kamer hing. Parfum! ‘Sta nou niet zo overdreven te snuiven,’ zei ze gepikeerd. ‘Jij vindt zeker dat het stinkt?

Hij wilde een flauw grapje maken over bedorven bloemen, maar bedacht toen dat hij wat al te veel liet blijken hoe geschokt hij was over haar nieuwe uiterlijk. Misschien moest hij proberen aardiger te zijn. ‘Nee, ik vind het juist lekker.’ Met een korte grimmige ruk leegde ze de zoveelste tas op haar bed. ‘Het spijt me,’ zei hij zacht, toen hij zag dat hij wel degelijk haar gevoelens had gekwetst met zijn verwarde reactie.

Kijk dan toch eens hoe ze eruitzag, met dat haar dat zo lievig rond haar gezicht danste. Hoewel je haar gezicht niet langer lief kon noemen, het was eerder uitdagend en sensueel. Op dat moment boog ze zich voorover om iets van de grond op te rapen. Ja, inderdaad, dat was hij even vergeten. Die heerlijke ronde billen. Optimistisch had hij zijn handen uit zijn zakken gehaald, maar hij moest ze er nu snel weer in terug proppen om te voorkomen dat hij zich aan haar zou vergrijpen. Dit kon echt niet. Ze zou volkomen overstuur zijn als ze wist dat hij hier trillend van lust likkebaardend naar haar lichaam stond te gluren. ‘Dus… eh, ik ben vanmiddag bij de advocaat geweest,’ begon hij, zodat hij aan iets anders zou denken. Rustig ging ze door met het ophangen van haar nieuwe kleren. Was dat een jurkje? Zo kort! Nee, dat was vast een of ander nieuwerwets shirt. Daaronder zou ze vast nog

een broek dragen. ‘Die advocaat,’ ging hij verder, ‘kwam met een aardig idee.’ ‘Is dat zo?’ ‘Ja, hij stelde voor dat jij aandeelhouder bleef, zodat je nog een adviserende rol zou hebben.’ Diep zuchtend schudde ze haar nieuwe lokken, die aanlokkelijk om haar hoofd deinden. ‘Nee, Sam, ik wil weg, helemaal.’

Hij zou hier verontrust en misschien wel boos op moeten reageren, maar hij zag slechts de stapel sexy ondergoed die ze op het bed uitspreidde. Kanten beha’s, fel gekleurde slipjes en… een g-string! Nu werd het hem toch echt te veel. De gedachte aan hoe goed haar welgevormde billen daarin zouden uitkomen, bracht Sammie in rep en roer. Nog dieper duwde hij zijn samengebalde knuisten in zijn broekzak. Hij moest kalmeren. Stel je voor dat ze die enorme bobbel in zijn broek zag. Hij zou zich doodschamen! Geschrokken zag hij dat ze hem wel degelijk stond aan te staren, wachtend op zijn antwoord. ‘Eh, ja, goed,’ stamelde hij. Op het bed neerploffend, keek ze hem hoofdschuddend aan. ‘Sam, ik weet dat je in de war bent. Het moet best een schok voor je zijn, en het zal nog even duren voor je eraan gewend bent. Maar dit is iets wat ik echt heel erg graag wil.’ Nu ze daar zo zat, had hij een perfect uitzicht op haar decolleté. Zijn ogen begonnen te tranen van de dierlijke lust die in hem opwelde toen hij fantaseerde hoe zalig roze haar tepels zouden zijn. In paniek sloeg hij zijn handen voor zijn buik, zodat hij met zijn vingers zijn hevig opzwellende kruis kon bedekken. ‘Ben je niet lekker?’ vroeg ze bezorgd. ‘Het is niets,’ antwoordde hij schaapachtig. ‘Gisteren een beetje veel uien gegeten.’ ‘Eruit!’ Streng wees ze naar de deur. ‘Ik wil niet dat je hier de lucht bederft. Zo

dadelijk word ik opgehaald en dan wil ik fris en aantrekkelijk zijn.’ ‘Opgehaald?’ Sammie trok zich

onmiddellijk terug. ‘Door wie dan?’ ‘Door Jake. Hij was vanmiddag op kantoor en hij heeft me mee uit eten gevraagd.’ ‘Jake, die vertegenwoordiger van de drukkerij?’ ‘Kennen we nog een andere Jake dan?’ ‘Maar dat is toch een enorme gladjakker? Die man is echt niet te vertrouwen. Die loopt met zijn tong uit zijn mond alleen maar zijn pik achterna. Alles wat blond is en borsten heeft, kan op zijn niet aflatende aandacht rekenen. Zowat elke week heeft hij een ander!’ Sam was zo geschokt dat hij grover was dan hij wilde. ‘Misschien is het dan tijd dat hij de ware vrouw tegenkomt.’ Voordat Sam hier iets tegenin kon brengen, duwde ze hem resoluut de slaapkamer uit en sloot de deur.