De onverwachte blijdschap verwarmde haar bloed.

Rusteloos en gespannen draaide Victoria de ketting met saffieren en diamanten die ze uit het museum had gestolen met haar vinger in het rond, en ze vroeg zich af of ze nu toch uiteindelijk te ver was gegaan bij de Hoge Raad. Een bescheiden onderzoek naar Max Westin had aan het licht gebracht dat zijn gebruikelijke prooi niet hun soort was, maar van de Anderen, degenen die de overstap hadden gemaakt naar de zwarte magie en niet meer gered konden worden. Hij zou er duizenden hebben gered door de enkelingen te vernietigen die met hun kwaad dood en verderf wilden zaaien.

Die wetenschap maakte haar ongerust. Was ze nu een Ander? Als je bedacht dat Max zelden achter iemand aan werd gestuurd die de Raad niet gedood wilde hebben, leek het erop van wel. Hij was een legende, een held, en stond op het punt gepromoveerd te worden tot lid van de Raad. Dat zou ze hebben geweten als ze een actief lid van hun gemeenschap was geweest, in plaats van een verstotene. Nu bleef ze zitten met de vraag die ze al jaren probeerde te beantwoorden: was het haar uiteindelijke doel om te sterven? Wilde ze eigenlijk dood nu Darius er niet meer was? Ze was sterk

genoeg om zich te verzetten tegen de halsband, maar ze was niet sterk genoeg om zich te verzetten tegen een magiër met zulke grote krachten als Max. En toch had ze er met opzet op aangestuurd dat hij haar zou opjagen. Verontrust door de richting die haar gedachten opgingen, deed ze wat ze altijd deed: ze richtte haar aandacht op actie in plaats van op reactie. Aangezien ze een rechtstreekse confrontatie met Max altijd zou verliezen, zou ze hem op een andere manier moeten zien te raken.

Ze zou hem moeten verleiden, ervoor moeten zorgen dat hij om haar ging geven. Het was wel passend dat ze daarmee meteen een gemene tik zou uitdelen aan de Raad. Sterker nog, het zou de ultieme wraak zijn. De Raad promoveerde maar heel zelden iemand. De laatste die zo was geëerd, was nota bene Darius geweest, en hij had Hen afgewezen omdat het zou hebben betekend dat hij haar zou kwijtraken. Hij had de veiligheid van een gezagsfunctie verworpen en was een voetsoldaat gebleven, en Zij hadden hem gestraft door hem de gevaarlijkste opdrachten te geven. Wat tot zijn dood had geleid. De Raad zou daar spijt van krijgen, daar zou ze wel voor zorgen. Ze kon niet wachten om te beginnen. Die verdomde Max Westin met zijn koppigheid! Als hij was komen eten zoals ze had gewild, had ze zich nu tegen dat prachtige mannenlijf aan kunnen vlijen. Ze had nu bezig kunnen zijn met zijn huid te likken, zachtjes in zijn vlees te bijten en hem wezenloos te neuken. Ze had haar geliefde Darius kunnen wreken op de enige manier die ze kende. Max was precies de juiste Jager om de Raad mee op stang te jagen. Victoria kon zich heel gemakkelijk voorstellen hoe hij vastgebonden zou liggen op haar bed, languit gestrekt voor haar genot. Al die golvende spieren en weelderige kracht. De veelbelovende magiër van de Raad gestrikt in zijn eigen val.

Ze blies haar adem uit. De plotselinge steek van schuldgevoel was te verwarrend om over na te denken. Victoria stond op en begon de knopen van haar mouwloze satijnen pyjamajasje los te maken. Ze maakte zich klaar om zich te veranderen in haar kattengedaante toen ze daarvan werd weerhouden door het geluid van de deurbel. Terwijl ze op haar gemak op haar blote voeten over de goudkleurige hardhouten vloer liep, snoof ze de lucht op. Max. De onverwachte blijdschap verwarmde haar bloed. Toen ze de deur opendeed, was ze een ogenblik sprakeloos. In Armani had Max Westin er verpletterend uitgezien. Nu, gekleed in een laaghangende spijkerbroek en een strak T-shirt, zijn blote voeten in leren sandalen, was hij… Hij was… Ze begon te spinnen en de zachte trilling vulde de lucht tussen hen in met een verleidelijke belofte. De gluiperd. Hij wist dat ze bij het zien van zijn blote voeten instinctief van gedaante zou verwisselen om zich vervolgens tegen hem aan te vlijen en rondjes te draaien om zijn benen in een schaamteloos vertoon van haar bereidwilligheid. Vechtend tegen het diepst van haar aard bracht Victoria haar arm omhoog en leunde tegen de deurpost. Door die houding werd haar jasje opengetrokken, waardoor haar buik en de ronding van de onderkant van haar borst zichtbaar werden. Hij wierp kort een schattende blik op wat ze liet zien, schoof haar toen aan de kant en liep haar huis binnen alsof hij het volste recht daartoe had. Terwijl hij naar de keuken liep met een papieren boodschappentas in zijn armen, flakkerden achter hem de kaarsen die ze door de hele kamer had verspreid tot leven. De stereo ging aan en braakte een kakofonie van vervormde zenders uit tot hij stopte bij een klassiekemuziekzender. De volle klanken van

strijkinstrumenten vulden de kamer, zwollen aan tot het plafond met de blootliggende leidingen van haar moderne appartement, en bereidden de weg voor wat ze wist dat een gedenkwaardige avond zou worden.

Ze volgde hem naar de keuken, waar hij de tas op het aanrecht zette en de boodschappen eruit begon te halen. Achter hem kwam een pan op magische wijze los van het pannenrek en landde op het fornuis.

‘De magiër maakt zichzelf kenbaar,’ zei ze zacht.

Max glimlachte. ‘Ik ben precies wie ik zei dat ik was.’

‘Een inspecteur van verzekeringsfraude. Ik heb je nagetrokken.’

‘Ik heb in alle gevallen de schade toegewezen gekregen.’

‘Dat had ik al begrepen,’ zei ze droogjes. ‘Je bent vastbesloten om de wereld te bevrijden van

boosdoeners, zowel die met magische krachten als die zonder.’

‘Is dat zo slecht dan?’ daagde hij haar zachtjes uit. ‘Ooit deed jij hetzelfde.’

Hij haalde een halve liter biologische room tevoorschijn, en ze likte aan haar lippen. Opmerkzaam als alle Jagers toverde hij met een rukje van zijn pols een kom uit het kastje en schonk wat voor haar in. Victoria maakte de laatste knoop van haar pyjamajasje los. Een ogenblik later lag het samen met haar pyjamabroek op een hoopje op de marmeren keukenvloer. Ze wachtte nog een tel, om hem een snelle glimp te geven van waar hij zich straks aan tegoed kon doen, en veranderde toen van gedaante. Ze zette zich met haar kattenpoten lenig af, maakte de hoge sprong naar het aanrecht met het slagersblok en boog zich over de kom. Max streek over haar zachte, zwarte vacht. ‘Wat ben je prachtig, katje,’ bromde hij met zijn heerlijke stem.

Terwijl ze de room oplikte, krulde Victoria haar staart om zijn pols. Vergeleken bij zijn grote hand leek ze heel klein, maar ze voelde zich veilig bij hem, ongebruikelijk voor een Vertrouweling die zonder halsband en zonder leiding in de nabijheid van een magiër was. Jagers waren de machtigste magiërs en hadden de versterking van een Vertrouweling niet nodig. Ze hielden de magische wereld zuiver door alle afwijkende personen die zich verzetten tegen de heerschappij van de Hoge Raad op te sporen en met hen af te rekenen. Anderen, zoals zij.

Met zijn stompe vingertoppen vond hij de plekjes achter haar oren en krabde. Ze versmolt met het aanrechtblad. ‘Laat me het eten afmaken,’ mompelde hij. ‘Daarna zullen we spelen.’ Max draaide zich om naar het fornuis, en ze vocht tegen de opwelling om naar hem toe te gaan. Ze lag op het aanrecht, met haar kin op haar poten, te kijken hoe zijn spieren zich spanden terwijl hij groenten hakte en vis roosterde. Ze bestudeerde hem eens goed, en zag het zwarte haar dat glansde van levenskracht, en de stevige, trotse ronding van zijn kont. Ze zuchtte. Ze miste het om een vaste man in haar leven te hebben. De laatste tijd leek de eenzaamheid wel erger dan ooit, en dat was de schuld van de Raad. Ze hadden moeten wachten tot een tweede paar van heks of magiër met Vertrouweling zich bij hen had kunnen voegen in hun strijd tegen het Triumviraat, maar Ze hadden hun ongeduld niet kunnen bedwingen. Darius, die zo’n belangrijke taak niet wilde laten mislukken, was om het leven gekomen in een poging om te slagen. En zij had haar zielsverwant verloren. Met

een zwaar gemoed sprong Victoria op de grond en cirkelde om Max’ voeten. Ze spon en likte haar

vacht om zijn aandacht te winnen. Tot haar verbazing was hij te druk bezig met voor haar zorgen om

betekenisloze seks met haar te hebben. Te druk met voor haar koken, en met haar op haar gemak stellen door middel van muziek en kaarslicht.

Haar vermoeide ziel zoog de aandacht gretig in zich op. De eeuwigheid doorkruisen zonder partner begon zijn tol te eisen. Met mensen kon ze niets aanknopen en ze was verbannen uit haar eigen gemeenschap. Er was niemand die op haar wachtte of die zich zorgen maakte om haar. Ze vond voldoening in haar werk en haar succes was iets waar ze trots aan ontleende, maar vaak wilde ze dat ze zich kon oprollen op de bank met een man die om haar gaf. Die van haar hield. Die man was niet Max, maar van alle magiërs die achter haar aan waren gestuurd was hij de eerste die de tijd nam om haar het hof te maken. Ergens waardeerde ze zijn pogingen wel. Maar ze begreep ook dat hij nog diepere beweegredenen had. Dus deed ze zelf net zo hard mee met de hofmakerij, door zich met zachte, verleidelijke spingeluidjes tegen zijn krachtige kuiten te vlijen. Bij al haar Jagers begon het pad naar de mislukking op deze manier. Ze beloofde hun verrukking met elke aai langs hun benen, terwijl haar feromonen de lucht bezwangerden tot ze gek werden van het verlangen om haar te hebben. Door Darius’ geschenk was ze in staat haar geur te veranderen van een geur van onderdanigheid in een geur van zinnelijk verlangen. Het was een primitieve uitdaging aan de behoefte van een Jager om dominant te zijn, maar het effect ervan werkte als een rode lap op een stier. ‘Het geeft niet, hoor,’ suste Max haar op een toon die maakte dat ze haar rug kromde van

genot. ‘Je kunt ook vreugde beleven aan onderwerping.’ Gepikeerd dat hij zo laconiek onaangedaan

bleef, kuierde Victoria weg, met haar staart rechtop en haar kop trots omhoog.

Onderwerping. Ze was er niet geschikt voor. Ze had een veel te sterke wil, was veel te onafhankelijk om te buigen voor de wensen van een man. Darius had dat geweten. Hij had het geaccepteerd en had uitzonderingen voor haar gemaakt zodat ze in harmonie samen konden leven. Victoria veranderde van gedaante en ging languit naakt op de bank liggen. Vanaf waar hij stond in de keuken hoefde Max zich alleen maar om te draaien om haar te zien. Zijn zelfbeheersing verontrustte haar, en de rustige uitstraling van controle en de ijzeren vastberadenheid in die grijze ogen ook. Hij was niet een man die zijn pik achternaliep. Ze zuchtte en wachtte tot hij naar haar toe kwam. Geen enkele man, noch magiër kon een naakte, languit liggende, gewillige vrouw lang weerstaan.

Zwaar leunend op het aanrecht staarde Max omlaag naar de snijplank en blies gefrustreerd zijn adem uit. Op dit moment wilde hij niets liever dan de prachtige blote vrouw op de bank alle dingen laten zien die hij bij haar kon doen. Voor haar kon doen. Er was veel meer zelfbeheersing voor nodig dan hij gewend was om te voorkomen dat hij het mes in de wasbak gooide en gehoor gaf aan de impuls. Een harde, stevige neukpartij zou haar voor even het verdriet helpen vergeten dat hij in haar voelde.

Hij deed zijn ogen dicht terwijl hij zich concentreerde op die vage hint van droefheid. De band tussen Vertrouweling en magiër begon altijd met dat dunne draadje bewustzijn. De verbondenheid was er al vroeg, te vroeg, maar toch was ze er. Ze was nog niet zo sterk dat hij al kon bepalen wat de oorzaak was van haar bedroefdheid, maar Max wist wel dat het geen nieuw verdriet was, maar iets wat ze al een tijd met zich meedroeg. Gek genoeg was het die diepere kennis van haar die hem nu aantrok. Meer dan haar schoonheid. Lust die werd aangespoord door tederheid was een nieuwe gewaarwording voor hem, en hij nam de tijd om ervan te genieten, zoals hij met de eerste slok van een goede wijn zou doen. Het was zacht en vol, en het verwarmde zijn bloed net zoals drank. Terwijl

hij doorging met koken, bleef hij vasthouden aan de voeling met zijn katje. Hij cultiveerde de verbondenheid die hij zou gebruiken om haar weg te halen uit het randgebied en weer terug te brengen naar de kudde. ‘Het eten is klaar,’ riep hij na een tijdje. Victoria keek omhoog naar het plafond en vroeg zich af hoe Max zo onverschillig kon blijven tegenover haar onbeschaamde aanbod van seks. Nukkig zei ze: ‘Ik wil hierbinnen eten.’ ‘Wat je wilt,’ antwoordde hij luchtig. Ze hoorde hoe een van de eetstoelen werd weggetrokken van de tafel, en even later het gekletter van bestek tegen porselein. Met open mond kwam ze met een ruk overeind. ‘Mmm…’ Max’ diepe, genotzuchtige gebrom zorgde ervoor dat ze over haar hele huid kippenvel kreeg. Toen bereikte de rijke geur van gegrilde tonijn en room haar neusgaten waardoor haar maag ging knorren.

Ze stond op en stampte naar de keuken waar ze zag dat er maar voor één persoon was gedekt; op de plek waar Max zat. Met haar handen op haar heupen, haar kattengevoelens gekwetst, snauwde ze: ‘En ik dan?’ ‘Wil je nu wel bij me komen zitten?’ ‘Dat was ik wel van plan.’ Hij duwde zich af van de tafel en richtte zich in zijn volle lengte op, waardoor hij boven haar uittorende. Het verschil in lengte werd nog benadrukt door haar ongeklede toestand. Hij bood haar zijn stoel aan, en zijn schijnbare onverschilligheid tegenover haar naakte lichaam deed haar haar vuisten ballen. Victoria plofte met een hoorbare zucht in de stoel. Dit was helemaal niet hoe ze van plan was geweest hem te corrumperen. Max pakte de vork met de lange tanden. Hij prikte in een stukje van de bijna rauwe vis, doopte het in de room en bracht het naar haar lippen. Verwonderd keek ze naar hem omhoog.

Voor ze besefte dat het een bevel was, gingen haar lippen van elkaar en accepteerde ze het aangebodene. De speciaal voor haar voorkeur bedoelde smaken smolten samen en vormden een genot voor haar zintuigen. Max stond naast haar, met één hand op de rugleuning van haar stoel, zodat hij haar gevangenhield terwijl hij een volgende hap klaarmaakte. Haar ogen ontmoetten die van hem met een zwijgende vraag

Het is de plicht van een magiër om voor zijn huisdier te zorgen.’ ‘Ik ben je huisdier niet.’ Maar het

voelde evengoed geweldig.

Ze gaf het niet graag toe, maar zijn onwrikbare zelfvertrouwen wond haar op. Haar kleine borsten werden zwaar en gevoelig, en de tepels staken hard naar voren, naar zijn aanraking. Attent als hij was, haalde hij zijn hand van de rugleuning en legde hem om de zachte glooiing. Victoria snakte naar adem bij de onverwachte intimiteit, en Max liet het volgende hapje in haar mond glijden. Terwijl ze langzaam kauwde en genoot van de unieke maaltijd speelden zijn vaardige vingertoppen met haar tepel. ‘Als je je onderwerpt, betekent dat niet dat je zwak bent,’ bromde hij op een hese,

hypnotiserende toon. ‘Je zou er niet minder vrouw om zijn, katje, maar juist des te meer.’ Ze schudde fel haar hoofd terwijl ze tegelijkertijd haar dijen tegen elkaar kneep en tegen de smachtend diepe lust vocht die ze niet wilde voelen. Max rolde haar tepel tussen zijn vingers en trok eraan, waardoor haar bloed heet werd. Naarmate zijn opwinding steeg in antwoord op die van haar, werd zijn huid warmer en vulde de lucht met de lichte geur van zijn reukwater. De duidelijk zichtbare bobbel van zijn erectie was op ooghoogte en ze kon niet anders dan ernaar staren. Het gevaar dat inherent was aan haar verlangen naar hem en zijn onverstoorbare arrogantie wonden haar zo op dat ze zat te hijgen in haar stoel. Ze kromde hulpeloos haar rug in een smeekbede om meer.

‘Het ligt in je aard,’ mompelde hij met zijn mond tegen haar oor. ‘Het verlangen om genomen te worden. Om beroofd te worden van de keuzevrijheid zodat je alleen maar hoeft te voelen. Stel je mijn handen en mond op je borsten voor… mijn vingers, tong en pik die tussen je benen stoten… Je zou alleen maar het genot hoeven ondergaan dat ik je geef. Stel je eens voor wat een vrijheid dat je zou geven.’ Vrijheid. Onderwerping. Die woorden konden niet samen worden gebruikt. Ze sloten elkaar uit, maar elke keer dat Victoria haar mond opendeed om er iets tegen in te brengen, vulde hij hem met eten. Hij bleef doorgaan met haar te voeden en te betasten totdat ze kronkelde in de stoel.

Haar huid was warm en gespannen, haar spleetje nat en romig. Max wist alles van haar. Hij zou nauwkeurig onderzoek hebben gedaan naar Vertrouwelingen en naar haar in het bijzonder. Het was zijn missie om te jagen op degenen die zich verzetten tegen de Raad. Hij wist dat Vertrouwelingen ernaar hunkerden om aangeraakt en gevoerd te worden. Zijn aanpak was ongebruikelijk, en daar was ze door op het verkeerde been gezet. Meestal probeerden ze haar te onderwerpen door haar te neuken, niet door haar te vertroetelen.

Algauw was haar buik vol. Gewoonlijk werd ze daar slaperig van, maar vanavond niet. De brandende lust in haar aderen stond slaap in de weg. Maar loom was ze wel. Gedwee. Max tilde haar op en droeg haar naar haar slaapkamer, en ze was niet bij machte om te protesteren. Ze wilde hem liever dan wat dan ook in zich voelen. Maar ze was niet achterlijk. Met een zacht uitgesproken woord legde Victoria zijn krachten aan banden. Aan zijn glimlach zag ze dat hij voelde wat ze had gedaan. Het was niet zomaar een glimlach, maar eentje die de belofte inhield dat ze ervoor zou boeten. Het maakte haar alleen maar geiler.

Max zette haar op haar voeten en draaide haar om zodat ze van hem afgekeerd was. Een huivering van verwachting ging over haar rug, en ze begon te beven en oppervlakkig te ademen. Met een stevige, onweerstaanbare hand in haar nekvel drukte hij haar naar voren tot ze vanuit haar middel boog, met haar gezicht tegen haar bed. Terwijl hij achteruit stapte, schraapte hij met zijn tanden over haar schouder als een verleidelijk voorteken, en voor ze met haar ogen kon knipperen, waren haar handen achter haar geboeid. ‘Wat krijgen we nou, verdomme?’ Haar hartslag versnelde, bijna in paniek. Ze kon haast niet geloven dat hij zo snel te werk was gegaan. Ze was nog nooit vastgebonden geweest. Het plotselinge gevoel van hulpeloosheid deed haar denken aan hoe ze zich had gevoeld toen Darius te midden van dodelijke kolken van magie had gestaan en ze alleen maar

kon toekijken, nutteloos. ‘Nee!’ Victoria stribbelde wild tegen. ‘Stil maar, katje.’ Zijn grote lichaam kwam op dat van haar liggen, als een warme, tastbare deken. Met zijn handen aan weerszijden van haar hoofd drukte hij zijn wang tegen die van haar, en zijn stem was veel heser dan normaal. ‘Ik zal je geen pijn doen. Nooit.’ ‘Ik… Jij…’ ‘Je kunt mijn krachten niet beteugelen,’ mompelde hij. ‘Je bent sterk, maar niet zo sterk.’ ‘Ik vind dit niet leuk, Max.’ Haar stem was een klaaglijk gefluister.

Toen haalde hij een van zijn handen van de matras. Ze voelde hem tegen de ronding van haar kont heen en weer gaan, vlak voordat ze het langzaam raspende geluid hoorde van zijn gulp die openging.

Tot haar verwondering flakkerde de opwinding die was gezakt weer tot leven. ‘Wat ben je

gespannen.’ Hij likte langzaam een nat spoor over de hele lengte van haar ruggengraat. ‘Je hoeft daar alleen maar te liggen en klaar te komen.’ Plotseling kon ze niets meer zien. Haar gezichtsvermogen was geblokkeerd door een of andere betovering die hij had uitgesproken. Victoria werd helemaal bewegingloos, en haar adem bleef steken in haar keel. Ze had zich nog nooit zo volledig aan iemand anders overgeleverd gevoeld. Tussen haar benen hunkerde ze van een opwinding die haar deed kronkelen. Ongeacht wat haar verstand zei, liet haar instinctieve aard zich niet negeren. ‘Kijk eens hoe klaar je ervoor bent.’ Hij streelde met zijn vingers tussen haar benen en liet ze door het romige bewijs van haar opwinding glijden. ‘Het moet uitputtend zijn om de hele tijd tegen jezelf te vechten.’ ‘Klootzak,’ blies ze. Hoewel zijn toon nuchter was en niet zelfvoldaan, voelde ze zich toch onderdrukt. In toom gehouden. ‘Maar deze klootzak gaat jou wel neuken. En jij gaat me genoeg vertrouwen om ervan te kunnen genieten.’ ‘Ik kan je niet vertrouwen. Ik ken je niet. Ik weet alleen wat je wilt, en dat is precies het tegenovergestelde van wat ik wil.’ ‘Is dat echt zo?’

vroeg hij geduldig. ‘Tegen de tijd dat ik klaar ben, zul je me wel kennen. We zullen beginnen met

seks en van daaruit verder werken.’

Hij was even stil, en ze wist dat ze een voltreffer had gescoord. Ze dacht dat daarmee de kous af zou zijn. Toen voelde ze de ruwe stof van zijn spijkerbroek tegen de achterkant van haar benen. ‘Ga je je niet uitkleden?’ hijgde ze, en haar toch al gevoelige zintuigen stonden nu helemaal op scherp door het feit dat ze blind was. Eén woord. Geen uitleg. Ze stribbelde tegen, maar hield daarmee op toen ze de warme, brede kop van zijn pik tegen haar clitoris voelde wrijven. ‘Doe je benen verder uit

elkaar, Victoria.’ Ze verroerde zich niet. Ze ging hem verdomme niet helpen haar te temmen, die arrogante klootzak. Hij zonk bij haar naar binnen en dwong haar gladde weefsels om voor hem uit elkaar te gaan, hem te accepteren. Een paar centimeter maar. Toen trok hij zich weer terug. Max wreef de nu romige top tegen haar aan en plaagde haar, en vervolgens duwde hij zich weer bij haar naar binnen. Alleen die paar centimeter. Ze begroef haar hoofd in de sprei en kreunde, en haar geslacht trok zich samen en probeerde hem naar binnen te trekken naar waar ze hem nodig had. ‘Als je je benen uit elkaar doet, kun je krijgen wat je wilt.’ Victoria tilde haar hoofd op. ‘Ik wil dat jíj aan het bed bent gebonden zodat ik jou kan martelen. Niet andersom.’ Zijn rommelende lach deed haar huiveren. Het was nu eenmaal zo dat wat Max ook deed of zei, hij haar toch aantrok. ‘Maar daarvan zou je lang niet zoveel genieten als hiervan.’

‘Lazer op met je spelletjes, Max. Kunnen we niet gewoon neuken? ‘Ik wil je op deze manier neuken, precies onder die hoek waarin ik je wil hebben.’ ‘En hoe zit het met wat ik wil?’ klaagde ze. ‘Jij wilt hetzelfde, katje. Je zou alleen willen van niet. Je bent zo strak op deze manier, je kutje is net een fluwelen vuist. Ik zal mezelf in je moeten werken…’Max wachtte met hetzelfde weloverwogen geduld dat hij steeds had laten zien sinds hij haar had ontmoet, en de hele tijd streek hij met de top van zijn pik tegen de opening van haar poesje als stille aansporing. Haar verraderlijke lichaam wenkte hem met een zachte rimpeling. Ze was drijfnat en geil, en meer dan bereid. Ze dacht er even over om van gedaante te veranderen en weg te lopen, maar dan zou ze geen seks hebben met Max, en dat was geen optie. Dus spreidde Victoria, haar trots gekrenkt, haar benen verder. Hij zou er later wel voor boeten. Meteen stortte hij zich naar binnen, diep in haar en toen nog dieper tot ze geen adem meer kon halen, niet meer kon denken, doordat elk deel van haar was gefocust op de dikke, kloppende pik die haar te veel opvulde Snakkend naar adem kromde ze haar rug terwijl zijn korte nagels lichtjes over haar heupen krasten. Hij leunde over haar heen. Domineerde haar. Toen zijn gewelfde buik tegen haar gebonden handen aankwam, voelde ze de vochtigheid van zijn zweet door zijn T-shirt heen.

De magiër was niet zo beheerst als hij leek. Ze greep het beetje macht aan dat ze nog kon krijgen, pakte zijn shirt beet en hield hem tegen zich aan. Met zijn handen op de matras om zijn gewicht te ondersteunen, begon Max haar met lange, diepe halen te palen. Door de hoek waaronder hij haar doorboorde streelde hij haar vanbinnen met een heerlijke druk, en hij varieerde zijn stoten door dan weer hoog en dan weer laag te wrijven met een vakkundige inwendige massage. Het ging langzaam en veel te gemakkelijk. Zijn heupen pompten in een vast, afgemeten ritme. Ze kon niets zien, maar ze stelde zich voor hoe het eruit moest zien, Max volledig gekleed, zijn kont zich spannend en ontspannend terwijl hij haar geboeide lichaam neukte. Ze huiverde en begon te spinnen. Hij reageerde erop met gegrom, en de trillingen reisden door zijn hele lichaam tot ze in zijn stotende pik kwamen. ‘Voel je je zwak?’ vroeg hij, zijn stem schor en plagend. ‘Voel je je minder omdat je

lichaam mijn genot dient en niet dat van jou?’ Ze wilde ertegenin gaan, tegenwerpingen maken, vechten, maar ze kon het niet. Het voelde te lekker om alleen maar te accepteren wat hij haar gaf. Ze was tenslotte een kat en van nature lui. ‘Van nature onderdanig,’ corrigeerde hij haar. Hij legde een hand om haar dij en trok hem verder opzij zodat hij haar dieper kon neuken. Nu bracht elke

stoot van zijn pik zijn strakke, zware ballen tegen haar clitoris. Hij had haar gedachten gelezen, dacht ze met het deel van haar hersenen dat nog functioneerde.

Het temmen was begonnen. Met een zacht gesis trok ze zich om hem heen samen. Hij vloekte zachtjes en sidderde. Zijn lichaam verraadde hem. Plotseling besefte ze dat hij net zo hulpeloos was als zij. Ze had geprobeerd haar lichaam te gebruiken om hem te verleiden en hij was ervoor bezweken. Ondanks de uiterlijke beheersing die hij liet zien, was Max de avond met een heel andere aanpak begonnen en was van daaruit weggesmolten in een lust die zich niet liet negeren. Nu nog kneusde hij haar heupen met zijn vingers, drukte hij zijn dijen tegen die van haar, en zijn zwoegende ademhaling klonk luid door de kamer. Toen ze besefte dat ze niet als enige onverwacht lichamelijk gefascineerd was, ontspande ze zich en liet zich met een kreun in het bed zakken. Het was geen overgave. Het was een patstelling. Victoria krulde haar mond tot een katachtige glimlach.